باور غلط درباره پیاز
پیاز یکی از مواد غذایی مفید است که از قدیم در طب سنتی و رژیم غذایی مردم استفاده میشود. با این حال، باورهای غلطی درباره پیاز وجود دارد که بهتر است آنها را بررسی کنیم:
1. پیاز جذبکننده میکروب و ویروس است:
یکی از رایجترین باورهای نادرست این است که گفته میشود پیاز میتواند میکروبها و ویروسها را از هوا جذب کند و به عنوان محافظ در برابر بیماریها عمل کند. برخی افراد حتی اعتقاد دارند که گذاشتن پیاز برشخورده در اتاق میتواند ویروسها و باکتریها را از بین ببرد. در حقیقت، هیچ شواهد علمی مبنی بر اینکه پیاز میتواند ویروسها یا میکروبها را جذب یا از بین ببرد، وجود ندارد. این ادعا از لحاظ علمی تأیید نشده و پایهای ندارد.
2. پیاز مانده سمی است:
باور دیگری که وجود دارد این است که پیاز برشخورده یا مانده در یخچال سمی میشود و نباید از آن استفاده کرد. در واقع، پیاز برشخورده اگر در یخچال و در ظرفی مناسب و پوشانده شده نگهداری شود، تا چند روز قابل استفاده است و سمی نمیشود. با این حال، مانند هر ماده غذایی دیگری، نگهداری طولانی مدت پیاز بدون پوشش میتواند منجر به فساد و از بین رفتن تازگی آن شود.
3. پیاز باعث ریزش مو میشود:
برخی معتقدند مصرف پیاز یا استفاده از آن روی پوست سر میتواند باعث ریزش مو شود. در واقع، برعکس این ادعا صحت دارد. پیاز حاوی ترکیباتی مانند گوگرد است که میتواند به بهبود گردش خون در پوست سر و تقویت فولیکولهای مو کمک کند. برخی افراد حتی از آب پیاز به عنوان یک درمان طبیعی برای رشد مو استفاده میکنند.
4. پیاز باعث چاقی میشود:
پیاز یکی از سبزیجات کمکالری است و نمیتواند به تنهایی باعث چاقی شود. بلکه پیاز حاوی فیبر است که میتواند به کنترل اشتها و کاهش وزن کمک کند. اما اگر پیاز را با مقادیر زیاد چربیها یا سسهای پرکالری مصرف کنید، ممکن است باعث افزایش کالری دریافتی شما شود.
5. پیاز قرمز و سفید خواص متفاوتی دارند:
گرچه پیازهای قرمز و سفید ممکن است از لحاظ رنگ و طعم متفاوت باشند، اما خواص تغذیهای مشابهی دارند. هر دو نوع پیاز سرشار از آنتیاکسیدانها، ویتامین C، و ترکیبات ضدالتهابی هستند که برای سلامت بدن مفیدند.
نتیجهگیری:
بسیاری از باورهای مرتبط با پیاز بر اساس اطلاعات نادرست یا شایعات شکل گرفتهاند. در حقیقت، پیاز یک ماده غذایی سالم و مفید است که اگر به درستی مصرف و نگهداری شود، میتواند فواید بسیاری برای سلامت داشته باشد.
نویسنده: زهره محمدی